• Droge, jeukende, rode gebieden in de vulva.

• Deze gebieden kunnen later witachtig worden en er kunnen blaren op komen.

• In sommige gebieden wordt de huid wit en dikker.

• De huid wordt papierachtig en dun; de clitoris en de vaginaopening kunnen kleiner worden.

Er bestaat ook nog een aandoening die dystrofie wordt genoemd, dit is een soort weefseldegeneratie; het woord dystrofie is afkomstig uit het Grieks en is opgebouwd uit 2 Griekse woorden namelijk; dys, betekent slecht en trophe, betekent voeding. Dystrofie van de vulva is een aantasting van de bovenste huidlagen van de vulva, de opperhuid (epidermis) en de lederhuis (dermis) ten gevolge van het schrompelen van weefsel (atrofie van de vulva) astrofie betekent letterlijk schrompeling een andere oorzaak is het bovenmatig groeien van weefsel, de medische term hiervoor is hypertrofie van de vulva.

In de meeste gevallen komt dystrofie bij vrouwen na de overgang voor. Een andere benaming is lichen sclerosus et atrophicus. Bij deze aandoening kunnen zowel de huid rond het rectum als de vulva aangetast  zijn. Er kan zich dan in de aangetaste huid kanker gaan ontwikkelen.

Wanneer er sprake is van leukoplakie, dit zijn harde, witte, jeukende plekken op de schaamlippen dan is het nodig om een biopsie uit te voeren.

Diagnose. De arts zal om er zeker van te kunnen zijn dat het geen kanker betreft een biopsie van de vulva afnemen. Een biopsie houdt in dat er een stukje weefsel weggehaald wordt, waarna dit verder onderzocht zal worden. De arts zal de biopsie onder een plaatselijke of een algehele verdoving uitvoeren. Door middel van een lichamelijk onderzoek uit te voeren, kan de arts nog eventuele aanwijzingen van een onderliggende infectie ontdekken. Tevens zal er een bloed- en urine-onderzoek gedaan worden. In de meeste gevallen is dystrofie van de vulva niet gevaarlijk, dit is alleen het geval wanneer dystrofie door kanker veroorzaakt wordt.

Behandeling. Geneesmiddelen. De juiste behandeling hangt af van wat de precieze oorzaak van het probleem is. In de meeste gevallen zullen de klachten bij het gebruik van een cortisoncrème wel afnemen.

Verder is het wel van groot belang, om u regelmatig te laten controleren, want alleen dan kunnen eventuele kwaadaardige veranderingen zo vroeg mogelijk ontdekt worden.

• Opgezwollen vulva, met roodheid en jeuk.
• Blaren die open kunnen gaan en waar korstjes op komen.
• De huid van de vulva kan verdikken en wit verkleuren als de vulvitis chronisch wordt.

Een ontsteking aan de uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen wordt ook wel vulvitis genoemd, Vulvitus is opgebouwd uit 2 woorden namelijk; vulva dit is de gezamenlijke naam voor alle uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen en itis komt uit het Grieks en betekent ontsteking. Vulvitis kan door een allergische reactie op intiemspray, op een wasmiddel waarmee het ondergoed wordt gewassen, op een bepaald medicijn of door slechte hygiëne veroorzaakt worden.

Andere mogelijke oorzaken kunnen zijn; een lokale infectie met een bacterie, virus of schimmel, huidirritatie door vaginale afscheiding of aandoeningen van de urineweg. Vulvitis kan echter ook veroorzaakt worden door huidveranderingen door een daling van oestrogeen in de menopauze.

Diagnose. Om uit te zoeken wat de precieze oorzaak is, zal de arts een inwendig onderzoek uitvoeren en hij kan ook nog een bloed- en urine-onderzoek en ander laboratoriumonderzoek laten uitvoeren. Wanneer de oorzaak een geslachtsziekte betreft, dan zal de arts dit ook laten onderzoeken. Wanneer de ontsteking heel lang aanhoudt, dan zal er een biopsie nodig zijn om er zo zeker van te kunnen zijn dat er geen sprake is van kwaadaardige cellen. Een bioipsie kan gewoon in de behandelkamer onder een plaatselijke verdoving uitgevoerd worden. Het komt gelukkig maar zelden voor dat vulvitis gevaarlijk is, dit is alleen het geval wanneer vulvitis door kanker veroorzaakt wordt.

Behandeling. Geneesmiddelen. Het hangt af van wat de oorzaak van de vulvitis is, maar voor vulvitis zijn er wel bepaalde medicijnen die voorgeschreven worden. Zo kan cortisoncrème in de meeste gevallen helpen om jeuk te verminderen.

Wat u zelf kunt doen. U kunt zelf, om de genezing wat te bevorderen de vulva goed schoon en droog houden en ook is het verstandig om vooral losse katoenen kleding te dragen. Tevens wordt geadviseerd om geen intiemspray te gebruiken.

• Zorgen over pijn die tenminste zes maanden duurt.
• Geen lichamelijke afwijking of een ongeval om de pijn te verklaren, of pijn klachten met sociale gevolgen of effecten op het werk die niet in verhouding staan tot de lichamelijke bevindingen.

Zonder dat er oorzaken in het lichaam gevonden kunnen worden terwijl er toch pijn is in het lichaam worden chronische psychosomatische pijnklachten genoemd. Bij chronische psychosomatische pijnklachten zal in de meeste gevallen de pijn niet te verklaren zijn.

Er zijn aanwijzingen waarbij er gedacht wordt aan psychologische factoren die meewerken aan de pijn in het lichaam vooral wanneer de pijn duidelijk verband houdt met een uitwendige prikkel die weer in verband lijkt te staan met een psychisch conflict of behoefte. Door de pijn proberen sommige patiënten extra aandacht te krijgen van familie en vrienden, of proberen ze onder dingen uit te komen.

De klachten kunnen ernstige effecten hebben op het leven van de patiënt, zo kan hij arbeidsongeschikt worden verklaard. En kan hij van de ene naar de andere dokter lopen. In de meeste gevallen worden er ook teveel pijnstillers gebruikt, waardoor hij depressief kan gaan worden.

Deze chronische psychosomatische pijnklachten treden meestal voor het eerst op bij mensen tussen de 30 en 50 jaar oud. De pijn zal plotseling verschijnen en zal steeds erger worden. De chronische psychosomatische pijnklachten kunnen erfelijk zijn.

Vrouwen blijken vaker last te hebben van chronische psychosomatische pijnklachten dan mannen. Zo komt het bij vrouwen wel twee keer vaker voor dan bij de mannen.

Voor een werkgever is chronische psychosomatische pijnklachten een erg lastig verhaal. Aangezien je niet kan weten of er wel echt pijn is omdat er geen oorzaak gevonden kan worden.

Behandeling.
Net zoals bij de meeste psychosomatische klachten dient er eerst gekeken te worden of er sprake is van organische oorzaken.

Er bestaan praatgroepen waarbij er vooral aan gewerkt wordt om de chronische pijn te verwerken of er mee om te leren gaan. Zo zullen er veel ontspanningsoefeningen, fysiotherapie en groepstherapie worden toegepast. Hierdoor probeert de groep dat er minder pijnstillers gebruikt moeten worden.

• Overdreven bezorgdheid en angst voor ziekte of een veronderstelde ziekte.

• Geen duidelijke lichamelijke kwaal die de lichamelijke symptomen of gewaarwordingen kan verklaren.

• De klachten duren tenminste zes maanden.

• Het geloof in de ziekte heeft niet de intensiteit van een waandenkbeeld – de patiënt kan de mogelijkheid dat hij in werkelijkheid geen ernstige ziekte heeft, wel aanvaarden.

Wanneer iemand vaak erg bezorgd is over een ziekte waarvan hij of zij verondersteld is dat hij of zij heeft, wordt dit hypochondrie genoemd. De patiënt zal dan lichamelijke verschijnselen interpreteren als bewijzen voor die ziekte. Toch zal er bij een onderzoek geen afwijkingen gevonden worden.

Wanneer er zich veranderingen opdoen in de hartfrequentie, pijn in de buik zich opdoet of wanneer iemand moet transpireren, kunnen mensen met hypochondrie al denken dat ze een zeer ernstige ziekte hebben. Ook kunnen mensen heel erg tobben over een speciaal orgaan. De meeste mensen met hypochondrie zullen van de ene naar de andere dokter gaan om steeds weer teleurgesteld te worden.

De patiënt met hypochondrie wekt vaak de indruk bij andere mensen dat hij van de ellende kan genieten, terwijl toch echt de gevolgen betreurd worden. Mensen met hypochondrie zullen veel van dokters en artsen eisen, zonder dat er een echt goed resultaat voor hun uitkomt waardoor ze weinig sympathie hebben voor de dokters en artsen.

Mensen met hypochondrie denken dat ze echt iets hebben zonder dat ze iets hebben, dit is anders dan bij de kwaal Von Münchhausen. Hierbij praten de mensen zichzelf een kwaaltje aan.

Behandeling.
Psychotherapie kan de beste resultaten behalen doordat hypochondrie een psychosomatische stoornis is. Bij psychotherapie zal geprobeerd worden de stoornis in het hoofd op te lossen voordat de hypochondrie behandeld kan worden.

• Kleine of geen vagina, of een korte vagina zonder baarmoederhals.

• Geslachtsorganen bij een vrouw die lijken op de mannelijke geslachtsorganen.

Wanneer de bevruchting plaatsvindt, heeft het embryo mannelijke (XY-chromosomen) of vrouwelijke (XX-chromosomen). In de eerste veertig dagen gedurende de ontwikkeling van het embryo is het nog niet te zien of het embryo vrouwelijke of mannelijke chromososmen bevat. Na de periode van veertig dagen ontwikkelen zich pas de testikels , wanneer het  embryo een Y- chromosoom bevat of beginnen de eierstokken zich te ontwikkelen, wanneer het embryo twee X- chromosomen bevat. De testikels en de eierstokken maken respectievelijk mannelijke of vrouwelijke geslachtshormonen aan. De reactie daarop zorgt er voor dat er een vrouwelijk of mannelijk systeem van urinewegen en geslachtsorganen ontwikkelt wordt.

De kans dat er gedurende deze ontwikkeling iets mis gaat, is altijd aanwezig. Zo ontwikkelt zich bijvoorbeeld bij een vrouwelijke foetus een interne buis (de buis van Müller), die zich normaal tot eileiders, baarmoeder en het bovenste deel van de vagina ontwikkelt. Wanneer er in dit proces iets mis gaat, dan kan de de baby bijvoorbeeld zonder vagina, een te kleine vagina of zonder baarmoeder en eierstokken ter wereld komen. Dat laatste woordt ook wel agenesie genoemd. Deze afwijkingen worden echter pas ontdekt, wanneer het meisje in de puberteit komt en de menstruatie uitblijft, want het merendeel van deze afwijkingen zitten inwendig en de uitwendige opening van de vagina is wel gewoon aanwezig.

Wanneer een meisje geboren wordt met een te kleine of helemaal geen vagina, dan  kan het ook zijn dart ze aan testiculaire feminisatie lijdt. Bij testiculaire feminisatie zijn er geen baarmoeder, baarmoederhals en eierstokken aanwezig, maar in plaats daarvan zijn er wel testikels aanwezig, die zich vaak in de buikholte bevinden. Wanneer dit geval is, dan moest er genetisch gezien een ontwikkeling volgens de mannelijke lijn gevolgd worden, maar heeft het lichaam niet goed op het mannelijke geslachtshormoon androgeen gereageerd. Het  gevolg hiervan zal zijn, dat de mannelijke geslachtsorganen zich niet zullen ontwikkelen. Gedurende  puberteit zal de ontwikkeling van de borsten wel gaan plaatsvinden, maar er zal nauwelijks of geen schaamhaar en okselhaar gaan groeien. De persoon heeft een volledig vrouwelijk gedrag en ook de houding is volledig vrouwelijk.

In bepaalde gevallen kan een meisje geboren worden met geslachtsorganen die er bijna als tweeslachtig uitzien. Zo kan de clitoris bijvoorbeeld zo groot zijn dat het net een kleine penis lijkt of de grote schaamlippen zijn deels vergroeid en hierdoor lijken ze net op een mannelijke balzak. In de meeste gevallen wordt dit door een aangeboren bijnierafwijking (hyperplasie) veroorzaakt. Een andere naam hiervoor is pseudohermafroditisme en het wordt veroorzaakt doordat het lichaam op een gegeven moment niet genoeg enzymen aanmaakt. Wanneer een meisje dat met deze afwijkingen geboren wordt, is er in de meeste gevallen wel sprake van een normale inwendige ontwikkeling bij het meisje.

Wanneer een baby geboren wordt met tweezijdig ontwikkelde uitwendige geslachtsorganen, dan moet direct een specialist ingeschakeld worden. De pasgeboren baby zal dan als meisje of als jongetje ‘aangewezen’ worden, dit is afhankelijk van de chromosomen en in hoeverre de inwendige en uitwendige geslachtsorganen zich hebben ontwikkeld. Als het nodig blijkt te zijn, dan kan er al snel een operatie uitgevoerd worden, waarbij het een en ander worden nog gecorrigeerd worden. Wanneer er sprake is van een aangeboren bijnierhyperplasie, dan  bestaat het gevaar voor shock (Addisonse crisis), tenzij de arts er voor kan zorgen dat dit voorkomen kan worden.

Diagnose. Om de juiste diagnose te kunnen vaststellen, zal de arts een lichamelijk onderzoek verrichtten en ook vragen over de familieleden stellen, want ontwikkelingsstoornissen komen meestal (maar niet altijd) in dezelfde families voor. Door het bloed of de huidcellen te laten onderzoeken door een laboratorium, kan er gezien worden welke chromosoomafwijking de ontwikkelingsstoornis veroorzaakt heeft. Om de juiste behandeling te kunnen vaststellen, is deze informatie dus van groot belang. Een laboratoriumonderzoek kan ook afwijkingen aantonen, wanneer er sprake is van gevoeligheid voor het hormoon androgeen.

Hoe ernstig zijn ontwikkelingsstoornissen? In de meeste gevallen zijn meisjes met een agenesie van de geslachtsorganen onvruchtbaar. Meisjes met aangeboren bijnierhyperplasie hebben wel normale inwendige geslachtsorganen. Wanneer de afwijkingen van de vulva door middel van een operatie weer hersteld worden en er bepaalde medicijnen voorgeschreven worden, dan kunnen zij wel gewoon kinderen krijgen. Wanneer meisjes de afwijking testiculaire feminisatie hebben, dan zien zij er qua uiterlijk normaal uit (afgezien van de beharing), maar deze meisjes zullen altijd onvruchtbaar blijven.

Behandeling. Geneesmiddelen. Wanneer er sprake is van aangeboren bijnierhyperplasie, dan  worden er glucocorticoïden (een soort hormoon) voorgeschreven, dit hormoon zorgt ervoor dat er borstontwikkeling plaats gaat vinden en er ook menstruatie zal gaan optreden. Wanneer de periode van de puberteit aanbreekt, wordt het hormoon oestrogenen gegeven, dit hormoon zorgt ervoor dat de uitwendige geslachtskenmerken, zoals de borsten, zich gaan ontwikkelen en in stand ge houden worden.

Operatieve behandeling. Wanneer meisjes geboren worden zonder een normale vagina, dan  kan er door middel van een operatie een kunstmatige vagina gemaakt worden. Deze operatie wordt toegepast om ervoor te zorgen dat geslachtsgemeenschap ook mogelijk zal zijn. Wanneer er sprake is van de afwijking testiculaire femininisatie, dan worden de testikels weggehaald, dit in verband met de verhoogde kans op het krijgen van testiskanker.

• Een voorgeschiedenis van veel lichamelijke klachten die voor de leeftijd van 30 jaar begint en verscheidene jaren duurt.
• Allerlei symptomen waarvoor geen organische oorzaak wordt gevonden en die de reden zijn geweest waarom de patiënt medicijnen inneemt, de arts bezoekt of zijn manier van leven verandert (de symptomen kunnen bestaan uit maag-darmklachten, pijn, klachten over hart of longen, conversieverschijnselen, seksuele problemen en bij vrouwen moeilijkheden met de vruchtbaarheid).

Somatisatie was vroeger ook bekend als het syndroom van Briquet. Wanneer er jarenlang lichamelijke klachten bestaan, zonder dat hier een echte lichamelijke oorzaak gevonden kan worden door de artsen is er sprake van somatisatiestoornis. De patiënt zal in dat geval vaak zeer dramatisch en vaag doen over zijn lichamelijke klachten. Ook zullen ze minder geneigd zijn te kijken naar andere oorzaken dan de lichamelijke. Denk hierbij een psychische of sociale factoren. Vaak bestaan de klachten uit seksuele moeilijkheden, pijn en klachten over het hart of longen. De aandoening gaat daarnaast vaak gepaard met andere psychische ziektebeelden zoals angststoornissen of de paniekstoornis.

In de pubertijd zullen in de meeste gevallen de eerste symptomen zich opdoen. De aandoening komt bij vrouwen maar liefst 10 keer vaker voor dan bij mannen.

Behandeling.
Door psychotherapie toe te passen kan ik sommige gevallen de psychische oorzaak van zo’n stoornis opgespoord worden.

Wanneer er stressvolle situaties zijn zullen de meeste mensen hun emoties proberen te onderdrukken. Vooral  agressieve emoties spelen hierbij een rol. Hierdoor kunnen er psychosomatische klachten ontstaan.

• Lichamelijke klachten die een lichamelijke ziekte doen vermoeden.
• Verband tussen het verschijnen van de klachten en psychosociale stress.
• De patiënt is zich niet bewust het symptoom opzettelijk te produceren.
• Hoewel er pijn en seksuele stoornissen kunnen zijn, blijft het symptoom niet beperkt tot deze problemen.

Een conversie stoornis (wordt in de volksmond ook wel hysterische neurose genoemd) is een stoornis van het lichaam waarvan de kans het grootst is dat het een lichamelijke oorzaak heeft, maar toch een psychische oorzaak heeft. Dit komt vaak voor bij verlammingen of blindheid. Ook schijnzwangerschappen kunnen conversieverschijnselen zijn. De stoornis zorgt er vaak voor dat de patiënt het inwendige conflict kan verdrukken.

Behandeling.
Er blijkt dat er een correlatie is tussen conversiestoornissen en stressvolle situaties. Dus door de conversiestoornissen te laten verdwijnen, zal in de meeste gevallen de situatie simpelweg verbeterd moeten worden, of de patiënt moet leren om te gaan met de huidige situatie en de stress.

• Ejaculatie (zaadlozing) gedurende het voorspel met een seksuele partner of tijdens de gemeenschap op een te vroeg tijdstip om de partner te bevredigen.

Wanneer de man eerder een orgasme heeft dan dat er goed is genoten van de seksuele daad wordt dit een vroegtijdige ejaculatie genoemd. In sommige gevallen kan een man al een orgasme hebben, wanneer hij een vrouwelijk lichaam aanraakt. Het kan ook voorkomen dat een man al een orgasme heeft als hij bij een vrouw naar binnenschuift.

Jonge mannen hebben vaker last van vroegtijdige ejaculatie dan de oudere mannen. Vaak is het geen lichamelijk probleem en behandeling waarbij de partner wordt betrokken heeft vaak succes.

Het is niet schadelijk voor het lichaam om last te hebben van vroegtijdige ejaculaties. Wel kan het ernstig zijn voor het seksleven van beide partners. Zo heeft de man wel een orgasme maar krijgt de vrouw zo weinig seksuele activiteit dat ze niet tot een orgasme kan komen. Sommige mannen kunnen hier veel problemen van maken waardoor ze last kunnen krijgen van impotentie. Dat is natuurlijk erg jammer want het probleem kan namelijk om een gemakkelijk manier worden verholpen.

Behandeling.
Vroegtijdige ejaculatie is gemakkelijk te voorkomen door de knijptechniek toe te passen, deze werkt op de volgende manier.

Begin zoals gewoonlijk eerst met het vrijen, en blijf de penis stimuleren totdat de man het gevoel heeft dat hij bijna gaat klaarkomen. Laat dan de partner een aantal seconden net onder de eikel samenknijpen. Wacht een seconden of tien en daarna kan er weer door worden gegaan met het vrijen. Het resultaat is dat de penis minder stijf is, waardoor het weer langer kan vrijen.

Wanneer de man dan weer een orgasme voelt opkomen, is het verstandig dat de partner dan weer gaat knijpen. Herhaal dit een paar keer totdat de man enige tijd in de vrouw zelf kan stoten.

Na een paar keer goed oefenen hoeft er niet steeds de knijptechniek toe worden gepast. De man kan dan zelf zonder problemen geslachtsgemeenschap hebben.

• Het onvermogen van de penis om stijf te worden en te blijven.

Wanneer een man geen erectie kan krijgen, of zijn erectie kan behouden waardoor er geslachtsgemeenschap kan optreden, praten we over impotentie.

Het overkomt elke man weleens dat hij impotent is. Het is daarom goed om te weten wat het verschil is tussen voorbijgaande impotentie en de langdurige impotentie. Wanneer de impotentie lang aanhoudt en dus ook steeds terugkomt, kan dit een man erg schaden. Zo kan er een deuk komen in het zelfvertrouwen van de man, en kan er een deuk in zijn seksleven komen.

Om iets van impotentie te kunnen begrijpen is het allereerst nodig om te weten hoe een erectie tot stand komt. De penis beschikt over twee cilindervormige zwellichamen van sponsachtig weefsel, die de urinebuis (een buis die urine en sperma vervoert) omsluiten. Wanneer een man seksueel opgewonden raakt, zorgen zenuwprikkels ervoor dat er ongeveer zevenmaal zo veel bloed door de zwellichamen stroomt. Deze plotselinge toename van bloed zorgt ervoor dat het sponsachtige weefsel zich uitzet, zodat de penis hard en stijf wordt: de erectie. Houdt de seksuele opwinding aan, dan blijft de bloedstuwing constant op dit hoge niveau, zodat de erectie in stand blijft. Na de zaadlozing (ejaculatie) of wanneer de opwinding voorbij is, vloeit het extra bloed weer terug uit de zwellichamen en keert de penis terug naar zijn normale slappe toestand en vorm.

Bij het tot stand komen van een erectie doorloopt men 3 fases. Door diverse zintuigen zal er eerst een seksuele opwinding ontstaan. Deze zintuigen zullen prikkels afgeven waardoor er emoties en fantasieën ontstaan. Daarna zal het zenuwstelsel deze opwinding doorgeven naar de hersenen, welke het vervolgens terugstuurt richting de penis. Ten derde zal er dan extra bloed richting de zwellichamen in de penis gaan, en zullen de bloedvaten in de penis zichzelf verwijderen. Bij impotentie gaat het in een van deze fases mis.

Impotentie is echter niet hetzelfde als wanneer een man zijn seksuele verlangens verliest. Deze man kan dan namelijk nog wel een erectie krijgen, wat bij impotentie niet kan, of niet lang genoeg.

Impotentie komt op iedere leeftijd voor maar vaker bij oudere mannen. Zo is bijna 20 procent van alle zestigjarige mannen impotent en meer dan 70 procent is impotent op tachtigjarige leeftijd. Het moet wel duidelijk zijn dat impotentie te behandelen is, en dat het geen kwaaltje van ouder worden. Oudere mannen worden vaak net zo succesvol behandeld als dat jonge mannen met impotentie worden behandeld.

De helft van alle impotentiegevallen wordt veroorzaakt door niet-lichamelijke factoren. Een man moet zich volledig kunnen concentreren op de seksuele situatie. Dit lukt niet altijd wanneer de man verward is, of dat er veel stress en angst in de man zit. Dit kan dan vaak worden verholpen bij een therapeut.

Door een psychische aandoening kan de impotentie ook ontstaan. Het is dan een bijwerking, van bijvoorbeeld een depressie. Ook kan de impotentie worden veroorzaakt door negatieve gevoelens tegenover de partner. Het is goed om te weten dat de impotentie vaak tijdelijk is, en dat het anders goed behandeld kan worden. Het verstand speelt een grote rol bij mensen met impotentie. Het is goed om er zo min mogelijk aan te proberen denken en er vooral in blijven geloven dat het goed komt.

Impotentie is vervelend voor een man, maar ook voor de partner. Zo kan de partner het gevoel krijgen dat er geen erectie meer ontstaat door haar. Ze kan dan gemakkelijk de conclusie trekken dat dit komt doordat ze niet aantrekkelijk is, of dat ze begeerlijk is. De man zou hierbij goed moeten bevestigen dat ze hier niets aan kan doen. Het zelfvertrouwen van de vrouw kan anders flinke schade oplopen. De man zou goed moeten opletten wat hij wel en niet doet. Zo is het verstandig om op een andere manier de erotische gevoelens te beantwoorden zonder dat dit gebeurt met geslachtsgemeenschap. De vrouw kan dan ook zien dat het echt impotentie is, en dat de man haar nog steeds leuk, aardig, lief een aantrekkelijk vindt.

Toch blijft er een helft over die wel wordt veroorzaakt door lichamelijke stoornissen. Er spelen dan vaak ziektes of voedingswaren en medicijnen, zoals suikerziekte, hart- en vaataandoeningen, bepaalde medicijnen, prostaatkankeroperaties, ruggengraatbreuken, multipele sclerose, hormoonstoornissen, alcoholisme en het gebruik van bepaalde verdovende middelen.

De lichamelijke en psychische oorzaken van impotentie beïnvloeden elkaar. Zo kan bijvoorbeeld een onschuldig lichamelijk probleem dat de seksuele behoefte iets doet afnemen, spanningsproblemen veroorzaken ten aanzien van het al dan niet krijgen van een erectie. Deze spanningen verergeren vervolgens het probleem.

Diagnose.
Wanneer de man vindt dat hij vaak last heeft van impotentie is het verstandig om er een arts bij te halen. Deze zal, door middel van vragen te stellen, achter de oorzaak van de impotentie proberen te komen.

Wanneer de arts niet achter een lichamelijke oorzaak komt, en neigt naar een psychische oorzaak, zal hij er proberen achter te komen of de man wel erecties krijgt wanneer hij aan het masturberen is. Ook zal de vraag worden gesteld of de man wel ochtenderecties heeft. Er kan ook een snelscheurend bandje om de penis worden gedaan tijdens de slaap, en dan ’s ochtends kijken of het bandje gescheurd is. Dit zal er dan toe leiden dat de man wel ’s nachts erecties heeft.

Wanneer het niet om psychische oorzaken zal gaan, zal de arts een angiografie laten maken om te kijken of de bloedcirculatie in en naar de geslachtsdelen wel op peil is. Daarnaast kunnen er ook nog verschillende neurologische onderzoeken worden verricht om te kijken of de impotentie wordt veroorzaakt door het zenuwstelsel. Bloedonderzoeken kunnen uitwijzen of de hormoonspiegels wel op orde zijn. Er zal worden gekeken naar de medicijnen die de man gebruikt. Sommige medicijnen kunnen namelijk soms tot impotentie leiden. Er zal dan een vervangend medicijn worden gezocht.

Hoe ernstig is impotentie?
In de meeste gevallen kan de impotentie worden genezen. Wanneer de impotentie echter niet behandelt wordt, kan er impotentie ontstaan die blijvend is. Daarnaast kan het ook gemakkelijk een deuk in het zelfvertrouwen van de partner en de man geven. Wel is het mogelijk dat de partners van elkaar gaan leren hoe ze elkaar moeten bevredigen zonder dat er sprake is van geslachtsgemeenschap.

Behandeling. Psychotherapie.

Wanneer het gaat om psychische factoren die de impotentie veroorzaken, zal de man worden doorgestuurd naar een psychiater, psycholoog of een seksuoloog om daar over de psychische problemen te gaan praten.

Geneesmiddelen.
Sinds een aantal jaar is er een medicijn op de markt dat impotentie kan herstellen. Het heet Viagra. Sommige mannen waar de impotentie wordt veroorzaakt door de hormonen krijgen een prik waarin hormonen zit om de hormoonspiegel weer op een goed niveau te krijgen. Het is wel belangrijk dat er geen hormon

Injecties in de penis.
Veel mannen hebben ook last van impotentie doordat er niet genoeg bloed naar de penis gaat bij een erectie. Dit kan dan komen door een afwijking van de zenuwen in de penis. In dat geval kan er soms een injectie worden gegeven aan de penis van de patiënt, om de doorstroming van het bloed te verbeteren. Zo’n injectie zal vaker moeten worden toegepast, de patiënt moet het dus wel ook kunnen (leren).

Vacuümapparaat.
Door een vacuümapparaat zal de stuwing in de penis worden verbeterd, waardoor de penis ook stijver zal worden. Nadat de penis goed stijf is, zal er een rubberen ring rond de basis van de penis worden geplaatst, waardoor de erectie een tijdje duurt. Voor zo’n apparaat is verder geen operatie nodig.

Operatie.
Wanneer er een operatie wordt verricht zal de bloedtoevoer richting de penis weer worden versteld. Er zal een penisprothese worden geïmplanteerd. Sommige van deze protheses kan u ook nog opblazen.

De vrouwelijke uitwendige geslachtsorganen, worden gezamenlijk ook wel vulva genoemd. Ze bestaan uit de schaamheuvel en vetweefsel dat na de puberteit bedekt is met schaamhaar, de grote (labia majora) en de kleine schaamlippen (labia minora) en dubbele huidplooien die de vagina en de urinebuis beschermen. Op de plek waar de schaamlippen aan de bovenzijde weer bij elkaar komen, bevindt zich de clitoris. De clitoris bestaat net als de penis uit erectiel weefsel en heeft een erotische functie. De urinebuis loopt naar de blaas, waarin de urine opgeslagen zit. De opening van de urinebuis bevindt zich vlakbij de clitoris. In de vulva en vagina zijn verschillende slijm afscheidende klieren aanwezigen die deze lichaamsdelen bevochtigen.